Op 2 april 2026 reiken Universiteit Gent, samen met de Universiteit Antwerpen en de Vrije Universiteit Brussel, een gezamenlijk eredoctoraat uit aan Francesca Albanese, VN-Speciaal Rapporteur voor de Palestijnse gebieden. De ceremonie vindt plaats in de Koningin Elisabethzaal in Antwerpen.
Dat is geen academisch detail, maar een bewuste politieke daad.
Antwerpen is niet zomaar een stad: het is het “Jeruzalem van het Noorden”, het historische en levende hart van het Belgisch jodendom. En de datum is evenmin neutraal: 2 april 2026 valt midden in Pesach, het feest van de uittocht, van bevrijding, van het recht om als Joods volk niet langer afhankelijk te zijn van de willekeur van machthebbers.
Wie denkt dat universiteiten geen boodschap zenden met plaats, tijd en symboliek, begrijpt niet hoe macht werkt.
Een gesanctioneerde figuur eren is geen academische vrijheid, maar institutionele provocatie
De kern van het probleem is intussen glashelder: Francesca Albanese staat onder Amerikaanse sancties.
Niet als randfiguur, maar onder wat door internationale waarnemers wordt omschreven als “terrorist-grade sanctions”: financiële isolatie, blokkering van tegoeden, en een verbod voor Amerikaanse personen en instellingen om haar te ondersteunen.
Dat is geen meningsverschil. Dat is een formele, geopolitieke kwalificatie.
Wanneer een universiteit een persoon onder Amerikaanse sancties publiek eert, haar een eretitel verleent en haar moreel verheft tot academisch voorbeeld, dan doet die universiteit méér dan “dialoog faciliteren”. Zij ondermijnt actief het sanctieregime en verleent reputatie- en legitimatiekapitaal aan een figuur die door de VS expliciet als problematisch wordt beschouwd.
Wie consequent wil zijn, moet durven zeggen wat volgt uit die logica:
als Albanese onder Amerikaanse sancties valt, dan hoort ook UGent onder Amerikaanse sancties te vallen.
Niet symbolisch. Niet retorisch. Concreet.
Wie gesanctioneerde actoren academisch witwast, werkt tegen sancties in. Dat is geen vrije meningsuiting; dat is institutionele medeplichtigheid.
Dit is geen incident, maar een patroon
Dit eredoctoraat komt niet uit de lucht vallen.
UGent verbrak in 2024 alle institutionele banden met Israëlische universiteiten — collectief, zonder einddatum, zonder onderscheid tussen instellingen, onderzoekers of disciplines.
Dat is geen “kritische reflectie”. Dat is academische collectieve bestraffing.
En nu volgt de volgende stap: wie Israël academisch isoleert, kroont tegelijk een van de meest uitgesproken antizionistische figuren op het internationale toneel. Niet met een debat, niet met een panel, maar met een eretitel — het zwaarste symbolische instrument dat een universiteit bezit.
Petra De Sutter: van arts en politicus naar rector van de meest antisemitische universiteit van België
Dit alles gebeurt onder leiding van Petra De Sutter.
Wikipedia omschrijft haar zonder omwegen als volgt:
“Petra De Sutter (born 10 June 1963) is a Belgian transgender gynaecologist and politician, who served as federal Deputy Prime Minister. Following her term, she was elected rector of Ghent University.”
Dat is correct. En precies daarom relevant.
De Sutter is geen klassieke academische bestuurder die via onderzoek en onderwijs tot rector werd gevormd. Zij is een politiek figuur, jarenlang actief binnen Groen, een partij die haar oorspronkelijke ecologische kern ingeruild heeft voor moreel absolutisme, sanctieretoriek en ideologisch kampdenken — exact dezelfde evolutie die we internationaal zagen bij activistische iconen zoals Greta Thunberg, waar klimaatdiscours plaatsmaakte voor een giftige, polariserende taal over Israël.
De Sutter diende als federaal vice-eersteminister, nam openlijk politieke standpunten in over internationale conflicten, en eiste publiek sancties tegen Israël.
Na die politieke carrière werd zij rector van UGent — niet ondanks haar politiek profiel, maar dankzij dat profiel.
En alsof dat nog niet volstond, kwam daar een academische geloofwaardigheidscrisis bovenop: haar rectorale openingsrede bleek vergeven van foutieve en verzonnen citaten, veroorzaakt door ongecontroleerd gebruik van artificiële intelligentie.
Een rector die zich presenteert als moreel kompas, maar haar eigen bronnen niet verifieert, ondermijnt het fundament van de universiteit zelf.
Politiek absolutisme gecombineerd met academische slordigheid is geen toeval. Het is een symptoom.
Gent verloochent zijn eigen geschiedenis
Dat dit alles uitgerekend in Gent gebeurt, maakt het des te schrijnender.
Het is dezelfde universiteit waar Nico Gunzburg, Joods jurist en decaan, de criminologische wetenschappen introduceerde. Dezelfde Gunzburg die een gebouw schonk om het Criminologisch Instituut te huisvesten. Gent was ooit een bastion van rechtsstaatdenken, pluralisme en intellectuele eerlijkheid.
Vandaag is die erfenis onherkenbaar.
Wat aan UGent vandaag “antizionisme” heet, is in werkelijkheid het systematisch ontzeggen van Joodse collectieve zelfbeschikking. Het ontkennen van het bestaansrecht van Israël — het enige Joodse thuisland ter wereld — terwijl men dat recht aan elk ander volk vanzelfsprekend toekent.
Dat is geen progressiviteit. Dat is selectieve morele vijandigheid.
2 april 2026 is een moreel nulpunt
Op 2 april 2026 zegt UGent, zonder het expliciet te formuleren maar onmiskenbaar duidelijk:
- Wij eren een gesanctioneerde VN-figuur.
- Wij doen dat in het hart van Joods België.
- Wij doen dat tijdens Pesach.
- Wij doen dat onder leiding van een voormalig vicepremier met een uitgesproken anti-Israëlische politieke agenda.
Dat is geen toeval. Dat is een boodschap.
UGent presenteert zich daarmee niet langer als universiteit, maar als ideologisch machtscentrum. Een instelling die niet langer zoekt naar waarheid, maar naar morele dominantie. Die geen debat organiseert, maar canoniseert. Die geen pluralisme bewaakt, maar kamp kiest.
Wie dat accepteert, normaliseert het.
Ontvang het laatste nieuws
Abonneer je op onze nieuwsbrief en blijf op de hoogte! Ontvang als eerste het laatste nieuws in je inbox: