Frankrijk en de strijd om 2028
De verschuiving van woke naar islamisering kan het socialisme doen ontsporen en traditionalisten sterken Alexander Zanzer, Ph.D. Transatlantic Geopolitics & Technology Observatory

De Democraten wonnen de tussentijdse verkiezingen met de belofte de kosten van het dagelijks leven te verlichten. Ze kunnen in 2028 verliezen door die belofte los te laten. Het gevaar is duidelijk: betaalbaarheid wordt verdrongen door islamistische politieke eisen, vijandigheid tegenover Israël wordt een loyaliteitstest en antisemitisme wordt vergoelijkt in de taal van bevrijding. Een partij die verkozen werd om het dagelijks leven te verbeteren, dreigt haar agenda uit handen te geven aan activisten die een ander politiek project nastreven.

Het lijkt onwaarschijnlijk dat woke als electoraal uithangbord zijn vroegere aantrekkingskracht terugkrijgt. Maar de meest polariserende denkpatronen kunnen een verandering van woordgebruik overleven. De opdeling van de samenleving in onderdrukkers en onderdrukten kan worden herverpakt als een strijd tegen het kapitalisme, en vervolgens worden uitgebreid tot een wereldbeeld waarin Israël alles belichaamt wat er zogenaamd mis is met het Westen.

Betaalbaarheid biedt links toegang tot kiezers die lagere huren, goedkopere boodschappen en toegankelijke gezondheidszorg willen. Daarmee hebben die kiezers geen islamistische politiek of ideologische campagne tegen Israël onderschreven. Als Democratische leiders zulke eisen boven economische prioriteiten laten gaan, verwarren zij het doel van hun overwinning met de ambities van hun luidruchtigste activisten.

De keuze moet ondubbelzinnig zijn. Islamistische bewegingen die individuele vrijheid ondergeschikt maken aan religieuze autoriteit, worden niet progressief omdat zij zich tegen Israël keren. Gelijke rechten voor vrouwen, gewetensvrijheid en het recht op tegenspraak mogen niet worden opgeschort in naam van het verzet. Palestijnse rechten verdedigen mag niet betekenen dat islamistisch autoritarisme wordt vergoelijkt.

De linkervleugel van de Democratische Partij staat steeds meer open voor radicale economische ideeën. De strijd draait steeds nadrukkelijker om de vraag of de partij de markteconomie wil hervormen of achter zich wil laten. Economische onvrede kan een kans op hervorming bieden, maar ook een instrument worden voor een ideologische aanval op het systeem dat de Amerikaanse welvaart heeft voortgebracht.

De gevaarlijkste ontwikkeling zou het samengaan van economische woede en antisemitisme zijn. Zodra vermeende Joodse financiële macht als verklaring voor ongelijkheid wordt aangevoerd, heeft het economische debat plaatsgemaakt voor vooroordelen. Wanneer Jodenhaat wordt voorgesteld als verzet tegen Israël, is de woordkeuze veranderd; het antisemitisme niet.

Europa kent deze geschiedenis. Antisemieten hebben Joden de schuld gegeven van kapitalisme én communisme, van financiële macht én revolutionaire omwentelingen. Die tegenstrijdigheden hebben de beschuldiging nooit verzwakt, omdat het doel ervan was een vijand aan te wijzen. Politieke bewegingen die deze mythes nieuw leven inblazen, recycleren haat. Ze ontdekken geen nieuwe verklaring voor onrecht.

Frankrijk biedt een waarschuwing. In 2025 trok La France insoumise een affiche tegen de Joodse presentator Cyril Hanouna in na beschuldigingen dat die antisemitische beeldvorming reproduceerde. Een LFI-parlementslid erkende een fout, terwijl Mélenchon de bredere aanval op zijn beweging afwees. Het voorval legde een fundamentele toets bloot: zal links antisemitisme binnen de eigen politieke gelederen bestrijden met dezelfde ernst die het elders verlangt?

Centristische Amerikaanse Democraten beseffen al welk electoraal risico ontstaat wanneer hun partij de aandacht van haar kerntaak afwendt. Na de tussentijdse verkiezingen waarschuwden zij ervoor betaalbaarheid in te ruilen voor polariserende prioriteiten, waaronder het beëindigen van Amerikaanse steun aan Israël en het afschaffen van Immigration and Customs Enforcement, de immigratiedienst ICE. Een verkiezingsoverwinning geeft een partij geen vrijbrief om haar beloften aan kiezers te vervangen door een activistische agenda.

De Franse presidentsverkiezingen, gepland op 18 april en 2 mei 2027, zullen deze vraagstukken aan een Europese toets onderwerpen voordat Amerika opnieuw naar de stembus trekt. Europa volgt de Amerikaanse cultuurstrijd, maar een Franse verkiezingsuitslag kan op zijn beurt politiek zelfvertrouwen terug over de Atlantische Oceaan sturen.

Een overwinning van Mélenchon zou de democratisch-socialistische vleugel van de Democratische Partij sterken. Haar leiders zouden Frankrijk kunnen aanhalen als bewijs dat radicale herverdeling en confrontatie met de gevestigde orde nationale regeringsmacht kunnen opleveren. Als controverses over antisemitisme geen electorale gevolgen blijken te hebben, zouden sommige activisten daar een nog gevaarlijkere les uit kunnen trekken: dat weigeren antisemitisme te bestrijden geen politieke prijs heeft.

Een overwinning van Marine Le Pen zou Republikeinse argumenten over immigratie, nationale identiteit en de afwijzing van radicaal-links versterken. Ze zou Republikeinen kunnen aanmoedigen die zich voorbereiden om in 2028 het presidentschap te behouden en het Congres te heroveren. Geen van beide uitkomsten zou een Amerikaanse verkiezing beslissen, maar beide zouden de argumenten, ambities en het zelfvertrouwen van de concurrerende kampen beïnvloeden.

Spanje stemt eerder, op 29 november 2026. Peilingen wijzen op een mogelijke meerderheid voor de Partido Popular en Vox. Italië en Polen gaan naar verwachting in 2027 naar de stembus. Samen zullen deze verkiezingen uitwijzen of economische onzekerheid radicale bewegingen versterkt, of kiezers eenvoudigweg tegen regeringen keert die hun beloften niet hebben waargemaakt. Betaalbaarheid is een eis om resultaten, geen blijvend bezit van links.

De waarschuwing voor de Democraten is duidelijk. Toelaten dat islamistische politieke eisen betaalbaarheid verdringen, zou verraad zijn aan het mandaat dat zij zojuist hebben gekregen. Antisemitisme laten doorgaan voor progressieve politiek zou dat verraad alleen maar vergroten. Frankrijk kan de electorale gevolgen zichtbaar maken voordat Amerika dat doet.

Een partij die een beter leven belooft, moet meer bieden dan een nieuwe vijand. Over antisemitisme kan geen compromis bestaan.

Republikeinen die deze tegenstrijdigheid blootleggen en een geloofwaardig alternatief bieden, maken meer kans op succes. Als deze ontwikkeling doorzet, zal 2028 worden bepaald door botsende wereldbeelden, niet door betaalbaarheid alleen: een woke linkerzijde die haar beleden idealen opgeeft om islamistisch fundamentalisme tegemoet te komen, tegenover traditionalisten die strijden voor het behoud van de kapitalistische grondslagen van de Amerikaanse droom.

Ontvang Breaking News

Ontvang het laatste nieuws

Abonneer je op onze nieuwsbrief en blijf op de hoogte! Ontvang als eerste het laatste nieuws in je inbox: