Toen Tony Blair in 2007 Downing Street verliet, geloofden velen dat zijn nalatenschap beperkt zou blijven tot toespraken, memoires en af en toe een vredesmissie in het Midden-Oosten. In plaats daarvan bouwde hij stilletjes een tweede carrière uit: het Tony Blair Institute for Global Change. Tegenwoordig is het een van de meest invloedrijke adviesorganen ter wereld. Het succes is echter minstens zoveel te danken aan Silicon Valley als aan Westminster—vooral dankzij Larry Ellison, de oprichter van Oracle.

Ellisons enorme financiële steun—naar verluidt meer dan £250 miljoen—transformeerde het Blair Institute in een machtshuis dat regeringen van Afrika tot Azië adviseert over technologie, gezondheid en bestuur. Daarmee illustreren Ellison en Blair een nieuw model van mondiale invloed: de strategische alliantie tussen politiek kapitaal en het vermogen van tech-miljardairs.

Ellison: Van de straten van Chicago tot Silicon Valley-titaan

Larry Ellison werd in 1944 geboren in New York als kind van Joodse immigranten en groeide op aan de South Side van Chicago bij zijn tante en oom. Hij studeerde nooit af, maar bouwde Oracle uit tot een van de meest duurzame imperia van Silicon Valley. Vandaag is hij een van de rijkste mannen ter wereld.

Het verhaal van Ellison gaat niet alleen over persoonlijke ambitie maar ook over nalatenschap. Zijn zoon David Ellison is een invloedrijke speler in Hollywood via Skydance Media. Met kaskrakers zoals Top Gun: Maverick en Mission: Impossible positioneert David de familie Ellison in het hart van zowel technologische als culturele macht.

De alliantie tussen miljardairs en politici

Het Blair Institute is niet zomaar een NGO. Het is een prototype van een denktank van de 21e eeuw, actief op het snijvlak van politiek, technologie en geld. Met de steun van Ellison bouwde Blair teams van datawetenschappers, beleidsdeskundigen en voormalige regeringsfunctionarissen die adviseren over onderwerpen variërend van kunstmatige intelligentie tot pandemische paraatheid.

Dit is een blauwdruk voor de toekomst: tech-oligarchen en ervaren politieke leiders die samen de mondiale agenda vormgeven. De drie-eenheid Ellison, Elon Musk en Sam Altman belichaamt dit model—de een bouwt software-imperia, de ander stuurt de mensheid naar Mars, en de derde leidt het meest geavanceerde AI-bedrijf ter wereld. Samen hebben zulke figuren meer invloed op de richting van de 21e eeuw dan de meeste staten.

Technologie als instrument voor vrede

Het zou een vergissing zijn dit alleen te zien als een consolidatie van macht. Technologie kan in de juiste handen ook een instrument van vrede zijn. Het Blair Institute is betrokken geweest bij raamwerken voor een mogelijke oplossing in Gaza, waarbij digitale governance en economische planning worden ingezet om de prikkels voor eindeloos conflict te ondermijnen.

De logica is eenvoudig: wanneer economieën groeien en samenlevingen moderniseren, krimpen de ego’s van politici en vermindert de honger naar oorlog. Hetzelfde principe kan gelden voor Oekraïne en Taiwan. Door technologie en welvaartscreatie voorop te stellen, kan conflict worden vervangen door innovatiegedreven competitie.

Europa’s blinde vlek

Europa blijft echter aarzelend. Te veel leiders houden vast aan het idee van onafhankelijkheid van tech-oligarchen, in de overtuiging dat soevereiniteit ligt in het weerstaan van de invloed van miljardairs. Dit heeft geleid tot overregulering van kunstmatige intelligentie en een defensieve houding die het continent achterlaat bij de VS en Azië.

Door te proberen AI ‘terug in de fles te stoppen’, behouden Europese politici hun eigen posities, maar ontnemen ze hun burgers welvaart en kansen. Daarmee geven ze de toekomst uit handen.

Conclusie: Een keuze voor de 21e eeuw

Het partnerschap tussen Blair en Ellison toont aan dat de 21e eeuw toebehoort aan degenen die politieke geloofwaardigheid kunnen combineren met technologische capaciteit. Kunstmatige intelligentie en geavanceerde technologieën zijn niet alleen economische motoren; ze zijn ook diplomatieke instrumenten, hefboom voor vrede en fundamenten van mondiale macht.

Europa moet beslissen of het aan tafel wil zitten—of aan de zijlijn wil blijven. Allianties met visionairs zoals Musk, Ellison en Altman omarmen, betekent geen verlies van soevereiniteit, maar het veiligstellen van een rol in de toekomst.

Want in de nieuwe orde geldt: politiek zonder kapitaal is machteloos. En kapitaal zonder visie is verspild.