Cannes 2026: Toen de Rode Loper Hollywoods Afwezigheid Niet Langer Kon Verbergen

De 79ste editie van het Cannes Film Festival ontvouwde zich onder de vertrouwde zon van de Rivièra met alle rituele elegantie die Cannes al decennialang definieert: de smokingjassen, de diamanten, de eindeloze stoet fotografen, het georkestreerde spektakel van cinema die twaalf dagen lang doet alsof zij nog steeds het centrum van de wereldcultuur vormt. Toch was er dit jaar, achter de flitslichten en het applaus, één afwezigheid die onmogelijk te negeren viel.

Niet de afwezigheid van films. Cannes heeft altijd films.
Zelfs niet de afwezigheid van beroemdheden. Cannes kan van bijna alles een celebrity maken.

Wat ontbrak, was Hollywood zelf.

Decennialang werd de glamour van Cannes niet gebouwd op Europese auteurscinema, maar op de zwaartekracht van het Amerikaanse studiosysteem. De mythe van het festival was afhankelijk van de komst van de grote Amerikaanse majors, van sterren die de trappen van het Palais afdaalden als moderne royalty, van Europa dat zich heel even overgaf aan de verleiding van Amerikaanse culturele macht. Cannes hield ervan zichzelf intellectueel superieur aan Hollywood te achten, terwijl het tegelijkertijd volledig afhankelijk was van Hollywood voor zijn glitter.

Dit jaar werd die tegenstelling pijnlijk zichtbaar.

Het publiek wachtte gretig op een glimp van Demi Moore, ook al was zij niet de voorzitter van de jury. Haar aanwezigheid kreeg een symbolische betekenis: via haar probeerde het festival een deel van zijn vervagende aura terug te winnen. De opwinding rond haar verschijningen onthulde iets diepers en bijna ongemakkelijks — Cannes heeft Hollywood nog steeds veel harder nodig dan Hollywood Cannes nodig heeft.

De Amerikaanse studio’s leken echter steeds minder bereid om hun traditionele rol in het in stand houden van de mythe van het festival te spelen. Hun terughoudendheid was geen toeval. Zij weerspiegelde een groeiend besef dat het geopolitieke klimaat rond de Verenigde Staten vandaag onvermijdelijk de Amerikaanse culturele producten overal ter wereld volgt.

Hollywood heeft jarenlang de progressieve en “woke” ideologie omarmd, in de overtuiging dat deze perfect aansloot bij zijn publiek en bij de morele verwachtingen van de culturele elites. Verzet tegen de eigen regering, wantrouwen tegenover de traditionele Amerikaanse identiteit en performatief politiek activisme werden integraal onderdeel van het zelfbeeld van de entertainmentindustrie. Maar Hollywood vergat één essentiële realiteit: buiten Amerika wordt Hollywood niet gezien als iets dat losstaat van de Verenigde Staten. Het ís Amerika — misschien vervormd, misschien geromantiseerd, maar onmiskenbaar Amerikaans.

De Europese culturele afkeer van de Verenigde Staten stopt niet bij politiek of diplomatie. Zij sijpelt vanzelf door in de perceptie van Amerikaanse merken, Amerikaanse bedrijven, Amerikaanse technologie en uiteindelijk ook Amerikaanse cinema. Hollywood mag zichzelf dan zien als een soort transnationale morele autoriteit die boven nationale identiteit zweeft, het publiek ervaart dat niet zo. Net zoals Europees antisemitisme zich steeds vaker vermomt via de taal van de Israëlische politiek, uit anti-Amerikanisme zich steeds vaker via culturele afwijzing in plaats van louter politieke retoriek.

Hollywood leeft niet op een eiland buiten de geopolitieke realiteit.

De grote Amerikaanse studio’s lijken dat steeds beter te begrijpen. Enorme investeringen in Cannes garanderen vandaag niet langer prestige, invloed of commercieel voordeel. Stilaan lijken zij te vrezen dat een al te zichtbare Amerikaanse aanwezigheid zelfs de ontvangst door delen van de Europese pers en culturele elite kan schaden, wat zowel recensies als financiële resultaten negatief zou kunnen beïnvloeden. In zo’n klimaat wordt strategische afwezigheid veiliger dan een grootse aanwezigheid.

Ondertussen blijft Cannes zelf beslissingen nemen die zijn eigen marginalisering versnellen. Jaren geleden positioneerde het festival zich tegen streamingplatformen, terwijl het vasthield aan een oude hiërarchie van cinema die het publiek al lang begonnen was te verlaten. Vandaag herhalen delen van de industrie rond Cannes dezelfde instinctieve vijandigheid tegenover artificiële intelligentie, alsof technologische verandering geen opportuniteit maar een besmetting zou zijn.

Het gevolg is voorspelbaar.

Cannes riskeert zich op te sluiten in een steeds kleinere wereld van auteursfilms die vooral bedoeld zijn voor intellectuele validatie in plaats van voor een breed publiek. Maar nichemarkten produceren zelden echte glamour. Prestige alleen kan geen spektakel in leven houden. Rode lopers hebben massale fascinatie nodig, niet enkel kritische goedkeuring. Glitter kan niet eeuwig overleven in culturele isolatie.

Er schuilt nog een diepere ironie achter dit alles. Velen binnen het traditionele filmetablissement spreken over culturele terughoudendheid, artistieke zuiverheid of weerstand tegen technologische verandering alsof onthouding op zich een deugd zou zijn. Maar de geschiedenis beloont zelden industrieën die zich terugtrekken uit innovatie. Innovatie vormt enkel een bedreiging voor zij die niet bereid — of niet in staat — zijn haar te gebruiken om het emotionele en commerciële bereik van hun vak uit te breiden.

Cinema heeft nooit kunnen overleven op intellectuele ernst alleen. Cinema overleeft omdat het publiek erom geeft.

En dat publiek leeft vandaag in een wereld die wordt gevormd door streaming, algoritmes, AI-tools, gefragmenteerde aandachtsspannes en culturele versnelling. Deze krachten volledig afwijzen is geen daad van artistieke moed. Vaak is het een bekentenis van institutionele angst.

Cannes 2026 voelde daardoor minder aan als een viering van cinematografisch zelfvertrouwen en meer als een elegante voorstelling van ontkenning. Het festival hield zijn choreografie perfect in stand. De jurken bleven schitterend. De fotografen bleven namen schreeuwen in de mediterrane nacht. Maar onder het spektakel hing een groeiende onzekerheid over de vraag of de machine van glamour kan blijven bestaan wanneer zij wordt losgekoppeld van de culturele macht die haar oorspronkelijk voedde.

Decennialang beheerste Cannes de kunst om te doen alsof het Hollywood weerstond, terwijl het er in werkelijkheid afhankelijk van was.

Dit jaar werd die afhankelijkheid zichtbaar precies door Hollywoods afwezigheid.