Het houdt gewoon niet op.
Vanmorgen werd ik opnieuw wakker met een nieuwe “prijs” voor België. Mijn land lijkt de enige plek waar werken in de praktijk betekent: eerst werken voor de staat—en pas daarna, als er nog iets overblijft, voor jezelf.
Volgens gegevens van de OESO is de belastingdruk op arbeid in België de hoogste van de ontwikkelde wereld. Voor een alleenstaande werknemer gaat 52,5% van het brutoloon naar belastingen en sociale bijdragen. Meer dan de helft van wat je verdient, zie je nooit echt terug.
En toch wint België in 2025 opnieuw.
Vlak daarachter volgen Duitsland en Frankrijk—landen die zelf al niet bekendstaan om hun lichte fiscaliteit. Zelfs zij kijken naar België met een mengeling van respect en bezorgdheid.
Wat volgt, grenst aan surrealisme.
En eerlijk gezegd, zonder dit had België waarschijnlijk nooit René Magritte voortgebracht.
Want wat we hier zien is niet zomaar een paradox—het is een mysterie waar niemand echt over wil spreken.
Ondanks de hoogste belastingdruk heeft België ook een van de grootste begrotingsdrukken van Europa. Met andere woorden: hoe meer de overheid int, hoe meer geld ze lijkt tekort te komen.
Een dubbele eerste plaats.
Een statistisch meesterwerk.
De eerste minister, Bart De Wever, noemde deze situatie immoreel.
En toch blijft ze bestaan.
Het Internationaal Monetair Fonds dringt al jaren aan op een verlaging van de belasting op arbeid. Niets revolutionairs—gewoon het idee dat mensen een reden moeten hebben om te werken als een economie wil functioneren.
In België wordt dat echter ingewikkeld.
Want het systeem moet een omvangrijk overheidsapparaat in stand houden, in een land dat ook een stil record bezit: een van de hoogste aantallen parlementariërs per inwoner ter wereld.
En dat alles rust op een steeds fragielere basis—een groep werkenden die niet groter wordt, maar kleiner.
Werken in België begint steeds minder op werk te lijken en steeds meer op een filosofische oefening.
Of misschien een moderne vorm van fiscale slavernij.
Je werkt. De staat neemt. Je werkt meer. De staat neemt meer. En ergens in dit perfect circulaire systeem blijft het begrotingstekort groeien.
Dit is geen economisch beleid meer.
Dit is performancekunst.
De timing maakt het nog ironischer.
Dit nieuws komt net na Pesach—de viering van het einde van de slavernij in Egypte.
Een perfecte samenloop.
Want hier bouwt niemand piramides.
Maar velen hebben het gevoel dat ze voor iets werken dat er verdacht veel op lijkt.
België blijft opnieuw trouw aan zichzelf.
Een land waar paradoxen geen fouten zijn, maar structuren.
Een land waar je tegelijk kunt zijn:
- Het meest belast
- Een van de meest schuldbeladen
- En toch verbaasd dat het systeem niet werkt
Zonder dit surrealisme zou België geen België zijn.
Maar op dit punt zou zelfs René Magritte misschien een onderschrift onder het schilderij zetten:
“Dit is geen economie.”
Ontvang het laatste nieuws
Abonneer je op onze nieuwsbrief en blijf op de hoogte! Ontvang als eerste het laatste nieuws in je inbox: